Korte update...

Holapola!

Ja, ik weet het... Het is ondertussen al heel lang geleden! Maar troost u, hier komt een korte update van mijn reis die zo'n 3 weken geduurd heeft!

Op 26 maart ben ik samen met Luka, die gedurende 6 maanden in Trujillo gewoond heeft, richting Cuzco vertrokken. Daar werden we uitgenodigd bij Riguel thuis! Hij heeft vorig schooljaar in ons Belgenlandje doorgebracht met AFS, best wel leuk om hem terug te zien dus! :)
In Cuzco hebben we maar een deel van alle bezienswaardigheden bezocht, want het zijn er zo veel! En zoveel tijd hadden we ook weer niet, dusjah... Maar natuurlijk stond Machu Picchu op ons programma!
We zijn uit Cuzco vertrokken in een busje naar Ollantaytambo om van daaruit de trein te nemen naar 'Aguas Calientes' (het dorpje dat vlak bij Machu Picchu ligt). Omdat we die eerste dag daar niet meer zo veel te doen hadden, besloten we maar de berg 'Putucusi' te beklimmen. Van op de top heb je een geweldig mooi uitzicht op de omgeving en natuurlijk ook op Machu Picchu zelf...
De dag daarop hebben we Machu Picchu zelf bezocht. Echt de moeite waard!
Daarna zijn we doorgereisd naar Puno, vooral bekend om het mooie 'Titicaca-meer'. Daar hebben we een tweedaagse tour gemaakt en verschillende eilandjes bezocht, o.a. de bekende drijvende eilandjes. Die worden uit riet gemaakt dat op het water blijft drijven en daar wonen mensen op(zo beweren ze toch...).
Vanuit Puno zijn we samen met een paar andere Belgische meisjes, Anne, Linde en Bieke doorgereisd naar Bolivia: La Paz en Uyuni. Uyuni is bekend om zijn grote zoutvlakten: echt indrukwekkend mooi! Jammer genoeg hebben we in onze driedaagse tour echt heel veel autoproblemen gehad en dus ook niet veel gezien... Zoveel pech dat het achteraf gezien echt nog wel grappig is. (Ik heb nu eigenlijk niet veel tijd om ons avontuur te vertellen, maar als je zin hebt kan je het hele verhaal in detail lezen op de blog van Luka: http://lukaperuvia.blogspot.com/)
In Uyuni heb ik na onze tour afscheid genomen van de andere Belgen en ben ik alleen terug gereisd naar La Paz. Daar heb ik nog enkele dagen van deze leuke stad genoten en natuurlijk ook met Jolan afgesproken! Echt een leuk weerzien was dat, zo ver van huis!
Na iets meer dan een week in Bolivia doorgebracht te hebben was ik toch blij om Peru weer binnen te rijden. Dit land voelt ondertussen echt als een tweede thuis aan voor mij! Op de terugweg naar huis heb ik nog een dagje halt gehouden om Arequipa te leren kennen. Ook een hele mooie stad, maar ik vond het toch maar een beetje saai om daar zo alleen rond te wandelen... Na een terugreis van ongeveer 24 uur in de bus was ik echt heel blij om weer in mijn stadje, Chimbote aan te komen! :)

Het is maar een korte samenvatting, omdat deze hele reis ondertussen ook al weer een goeie 4 weken achter de rug is. Nu vertoef ik weer in Chimbote dat stilletjes aan aan het afkoelen is. De zomer is voorbij... :S

Hier heeft de tijd anders ook niet stil gestaan. In één week is de hele situatie hier in Chimbote helemaal veranderd! Om te beginnen had ik een paar probleempjes in mijn gastfamilie, waardoor ik nu bij een vriendin woon. Zij is ook leerkracht in het schooltje waar ik werk en heeft 3 kindjes. Het is natuurlijk weer even aanpassen, maar maak je niet ongerust: alles gaat goed! :)
Afgelopen week hebben we ook afscheid genomen van onze mede-chimbotaan en goede vriend,
Andries. Hij is een beetje eerder dan verwacht weer naar Belgie terug gekeerd... Ook Els, mijn Belgische vriendinnetje hier, gaat een van deze dagen vertrekken. Ze gaat naar Ecuador.
Ik blijf hier dus alleen achter met Bram. Ik ga die twee echt missen, maar we zullen er maar het beste van maken zeker...

Zo, dit was een snelle update van wat er hier allemaal gebeurd is de laatste weken. Het is moeilijk om regelmatig iets te blijven schrijven, maar ik doe mijn best! ;)

Nos vemos!

Chau! x

Mi viaje de regreso

Hola!

Het is zo ver, na veel vertraging, problemen en frustratie is het dan eindelijk gelukt om de datum van mijn vliegticket te veranderen... Vrijdag 26 Juni zal ik weer in Zaventem landen. Vanaf die datum loop je dus weer kans om mij ergens in het Belgenlandje tegen het lijf te lopen! :P
Gelukkig is het nog ver weg, want ik heb nog lang geen zin om weer naar huis te keren! ;)

Chau en tot dan!

El grest de los piratas!

Hallo, hier ben ik weer!

Ondertussen begint het toch altijd wel een hele opgave te worden om iets op mijn blog te schrijven. Er passeren hier gewoon fantastische weken en het is gewoon onmogelijk om dat allemaal op te schrijven... We hebben de afgelopen twee weken een soort kinderkamp gehad, met zo'n 130 kindjes tussen de 7 en 14 jaar. Het was kortweg gewoon SUPER! Meer kan ik er niet over zeggen...

Hierboven: foto van een van de toneeltjes die iedere ochtend werden opgevoerd. We begonnen de dag altijd met het 'kamplied' en een paar andere liedjes te zingen, gevolgd door een kort toneeltje. Hier speelt een van de animadoren 'Jack Sparrow'! De meeste stukjes waren wel geslaagd en best grappig... :)

De kindjes keken toch altijd heel geconcentreerd toe... :)

Mijn groep: 'Los Tiburones', met de blauwe sjaaltjes! Ze spelen een balspel, waarbij ze de bal met hun 'schild' (-> in twee geknipte emmers) moeten afweren. Mijn groep heeft jammer genoeg niet veel overwinningen kunnen vieren, maar dit spelletje hebben we toch gewonnen! :)

Er waren natuurlijk altijd kindjes die niet mee wilden spelen of gewoon nog een beetje te klein waren, zoals Angelito, hierboven. Hij is echt een schatje! Hij heeft een superhoog stemmetje en kwam mij altijd kusjes en knuffeltjes geven! (Het jongetje met zijn blauwe sjaaltje)

Hierboven: foto van de animadoren die aan het supporteren zijn! Wij mochten nooit meespelen, alleen maar aanmoedigen en helpen dus... Man, wat heeft mijn stem afgezien! Na twee weken grest schoot er toch niet meer zo veel van over.

Isabel, die een keertje krachtig fluit. Als je dicht in de buurt staat, steek je beter een vinger in je oor... :P

We hebben de laatste dag afgesloten met een soort voorstelling voor alle ouders. Gedurende de tweede week hadden enkele groepjes kindjes dans, theater en muziek voorbereid. Op de foto hierboven brengen enkele meisjes een traditioneel dansje.

Hier de kindjes weer, allemaal aan het kijken naar de opgevoerde dansjes.

We hebben de hele week onder een blauwe, omhooggetrokken plastiek gezeten tegen de warmte. De hitte was echt vreselijk! Na de actieve spelletjes waren we toch altijd heel blij met een plekje in de schaduw en een glaasje water...

Deze foto moest er toch gewoon bij, omdat die super schattig is! :)

Viva las fiestas!

Ik zal jullie eens een beetje meer over de feestjes vertellen die ik hier minstens twee keer in de week heb, want die zijn echt niet te vergelijken met een doorsnee fuifje in Belgie!
Om te beginnen moet je al zeker ongeveer een uur of 2 later vertrekken dan afgesproken is. Anders zit je gewoon heel de tijd op een stoeltje te wachten tot de rest van het volk komt en geloof me, dat is saai! :P
Als het feestje dan eindelijk kan beginnen moet iedereen voor de gelegenheid een kleine speach houden. Duurt echt vreselijk lang! Als je dit dan ook doorstaan hebt wordt het eten geserveerd. Meestal echt lekker hoor, maar na middernacht heb ik toch nooit veel zin in een zware maaltijd, maar dat went wel. We krijgen dat altijd geserveerd op plastieken bordjes met enkel een vork. Wat was dat sukkelen zeg in het begin! Probeer maar eens een groot stuk vlees op te eten met één hand en enkel een plastieken vorkje! :P
Als al de borden weer zijn opgeruimd, wordt eindelijk de muziek opengedraaid en dansen we de hele nacht! Eigenlijk wordt de Cumbia bijna enkel afgewisseld met wat Salsa... Ondertussen heb ik toch al aardig leren dansen, tenminste: dat maken ze mij toch altijd wijs! :P
Het bier wordt ook altijd aan de lopende band doorgegeven. Jaja, je hoort het goed: doorgegeven! De flessen zijn een beetje groter als in Belgie en gaan heel de kring rond, samen met 1 glas. Iedereen schenkt om de beurt in. Dat was in het begin wel eventjes wennen eerlijk gezegd... :)
Enjah.. Na afloop is het altijd de kunst om weer veilig thuis te geraken natuurlijk. Ookal is alles heel dicht bij elkaar, zomaar naar huis wandelen of fietsen dat doe je beter niet... De kans dat je overvallen wordt, en zeker als 'Gringa', is gewoon veel te groot.

Zo gaat een doorsnee feestje in huis er dus aan toe... In het begin was ik er niet al te dol op, maar nu amuseer ik me altijd geweldig! Eenmaal terug in België, zal het wel aanpassen zijn om me weer te amuseren op de doorsnee feestjes...! :D

La paroquia

Hoola!

Jullie hebben al lang niets meer gehoord van mij ondertussen, maar maak je geen zorgen: alles gaat nog steeds geweldig! Ik heb alleen een paar super drukke weken achter de rug, waardoor er geen tijd meer overschoot om eventjes iets op mijn blog te schrijven...

Ik heb o.a. twee weken in La Paroquia gewerkt samen met een groep jongeren. 'El Padre' had een soort werkkamp voor hen georganiseerd, zodat ze een centje bij konden verdienen. Ik heb zowat alle dagen zakjes geborduurd afgewisseld met wat ruwer werk, zoals schuren en schilderen. Soms was het wel wat afzien, maar het waren echt twee geweldige weken!!

(De zakjes die we gedurende twee weken geborduurd hebben)

Elke dag moest ik al om 7.oo am aan la paroquia (het huis van 'el padre') zijn. Dat was in het begin wel eventjes wennen eigenlijk! :P

(Samen aan het borduren)

We begonnen iedere morgen met een kleine viering. De eerste keer keek ik mijn ogen uit, want dat is hier toch wel helemaal anders als in Belgie! Om te beginnen knielt iedereen bij het binnengaan en gaan ze daarna op hun knieen zitten op een houten plankje, om een persoonlijk gebedje op te zeggen. De viering zelf begint met muziek. De tekst wordt vooraan geplaatst, zodat iedereen mee kan zingen. Hierna brengt iemand een kort bezinningstekstje brengt, waarna iedereen weer knielt om het Onze Vader enzo op te zeggen. Om af te sluiten wordt er weer gezongen en ook voor het buitengaan knielt men en maakt een kruisteken.

Na het bezinningsmoment aten we altijd gezamelijk aan een lange tafel. Deze momenten vond ik altijd heel leuk, want die mis ik af en toe in mijn familie. Gezamelijk eten en de tijd nemen om samen aan tafel te gaan zitten gebeurt hier thuis zelden...

(Samen aan de ontbijttafel)

Rond acht uur begonnen we met werken. Jongens en meisjes werden altijd gesplitst. Zij kregen het iets zwaardere werk, terwijl wij moesten borduren of schuren en schilderen. We zijn een paar keer naar Tangay (een klein dorpje in 'el campo') geweest, om daar wat klusjes te doen. Andere dagen gingen we naar '14 de febrero' (een armere wijk in Nvo. Chimbote) om een kerkje te schilderen en soms bleven we gewoon in 'la paroquia'. Maar elke middag aten we gezellig samen en hadden we een pauze.

(Daar zaten we bijna iedere pauze, met zen allen op de trappen voor 'la paroquia')

(Bankjes aan het schuren in '14 de febrero'. Daar kreeg ik ineens hulp van een klein meisje :) )

De keren dat we naar Tangay gingen moesten we altijd met zen allen (een groep van 35) in het busje van 'el padre'! Hij heeft een blauw volkswagenbusje dat normaal voor een stuk of 15 personen is. Echt wringen en puzzelen was dat, maar wel super leuk!!

(Het busje van 'el padre', het zit wel nog lang niet vol!)

(Zo lopen hier heel veel mensen rond. Hun paard of ezeltje voor de kar gespand.)

Het waren twee geweldig leuke weken! In het begin was het niet gemakkelijk, want de jongeren praten allemaal het Jerga (de jongerentaal), dat toch wel wat anders is als het normale Castellano. Maar na twee weken heb ik er toch een grote groep Peruaanse vrienden bij! :)

Mi viaje

Hallo allemaal!

Amai, wat vliegt de tijd zeg! Het is echt moeilijk om regelmatig iets op mijn blog te schrijven, want veel tijd schiet daar niet voor over... We zijn al bijna halverwege januari en ik heb nog altijd niets over nieuwjaar verteld!

Wel, heel bijzonder was het niet, net zoals in Belgie gewoon een geweldig leuk feestje! :) We hebben eerst met de familie lekker gegeten en hebben daarna een klein feestje gebouwd in de woonkamer met een cd van 'Grupo 5'! Rond een uur of drie ben ik verder getrokken naar een ander feestje met een paar vrienden. Het was daar echt super leuk en we hebben tot in de vroege uurtjes in het zonnetje gedanst!

Misschien is het ondertussen al wel een beetje te laat, maar toch nog allemaal de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar!

Zo, dan kan ik nu een beetje vertellen over mijn reisje naar Huaraz, Chiclayo en Chachapoyas.

Ik ben 2 januari samen met een Zwitsers meisje, Marion, naar Huaraz vertrokken. Deze bertstad stad ligt op ongeveer 3000m hoogte. Ik heb daar dan ook voor de eerste keer in Peru kennisgemaakt met de koude en regen! Daar was ik eigenlijk niet echt op voorzien en aangezien we allebei alleen maar t-shirtjes bij hadden, was een van onze eerste aankopen een warme trui van alcapa-wol!

Hoewel de stad zelf echt niet zo mooi is, heeft deze wel een super mooie omgeving en konden we kiezen uit een groot aanbod toeristische tours. Zo vertrokken we de eerste dag naar het zeer mooie bergmeer 'Llanganuco'. Wat jammer dat het bij aankomst net begon te gieten! Gelukkig was het zelfs bij dit Belgische weer toch nog de moeite waard...

(laguna Llanganuco)

De dag daarop hebben we de bekende ruine 'Chavin' bezocht, een tempel van de pre-Inca's. Dit vond ik echt een heel interessante en indrukwekkende tour.

(Chavín)

Onze laatste dag hebben we een bezoekje gebracht aan Pastoruri. Dit was een van de indrukwekkendste en mooiste tours die we zeker moesten maken, volgens de Peruanen! Ik was zeer benieuwd naar wat we te zien gingen krijgen... In de bus begon onze gids al tips te geven die we konden gebruiken tegen de hoogte, want we zouden vandaag tot 5400m klimmen! Gelukkig heb ik niet al te veel last van hoogteziekte, maar toen we de laatste 400m zelf nog moeste klimmen begon ik het toch wel wat te voelen. Ik moest me voortdurend concentreren op mijn ademhaling en iedere keer dat ik dat een keer vergat kreeg ik een stekende hoofdpijn.
Toen ik uiteindelijk toch boven was geraakt, bleek dat 'Pastoruri' niet meer was dan een berg sneeuw en ijs op de top van een berg... Gelukkig was ik niet enkel voor dit naar boven geklommen, want we konden ook genieten van een prachtig uitzicht over de bergen!

(Pastoruri)

De dag daarop zijn we doorgereisd naar Chiclayo. Deze stad ligt een eind Noordelijker dan Chimbote aan de kust. Daar werden we na de koude in Huaraz, verwelkomd door een enorme hitte! Wat een klimaatsverandering op minder dan 12 uur reizen zeg!

(Kerstversiering op de Plaza de Armas in Chiclayo)

In Chiclayo hebben we het museum van 'El señor de Sipán' gegaan. Dit bevat zowat alle voorwerpen en skeletten die ze gevonden hebben bij het opgraven van een tombe. Vervolgens hebben we een beetje het centrum verkend en vonden we de 'Plaza de Armas' nog helemaal in de kerstsfeer gehuld! Echt vreselijk zag die eruit!

(Het museum van Señor de Sipán, we mochten jammer genoeg geen foto's nemen binnen)

Na nog een nachtje in de bus kwamen we aan in Chachapoyas. Deze stad is vooral bekend om zijn ruines 'Kuelap' genaamd. Daar hebben we dan ook meteen de eerste dag een bezoekje aan gebracht. We kregen een rondleiding in de overblijfselen van een super oude stad die helemaal verwilderd was. Ze ligt net zoals Machu Picchu op de top van een berg. Daardoor konden we dus ook nog eens genieten van een prachtig landschap!

(Ik en Marion met op de achtergrond de muren rond Kuelap)

De dag daarop hebben we een bezoek gebracht aan 'Pueblo de los Muertos'. Dit is een kerkhof dat op de rand van een diepe afgrond gelegen is en ook honderden jaren oud is. Hiervoor moesten we eerst een stijle afdaling maken. Geen probleem, maar daarna die berg weer op! Ik moet toegeven dat dat na 3 maanden in Peru (zonder sport) en toch wel een redelijke hoogte, geen gemakkelijke opgave was!

(El Pueblo de los muertos)

In dezelfde stad hebben we ook nog een oude grot bezocht. In het donker konden we echt gigantische stalagmieten en stalachtieten bewonderen! Deze grot moet echt duizenden jaren oud zijn! We hebben daar ook eventjes alle lichten gedoofd en van de duisternis genoten. Zo donker en je hoort niets anders dan het druppen van water... Ik was echt helemaal onder de indruk!

(Slechts een paar van de wondermooie stalagmieten in de grot... )

Het was echt een hele mooie reis! Zulke mooie landschappen en ruines heb ik nog nooit gezien! Peru is echt een super mooi land dat grote variaties heeft: Costa, Sierra en Selva (kust, bergen en jungle).

Navidad

Ik heb dit jaar voor de eerste keer in mijn leven Kerstmis in een ander land gevierd, ver weg van mijn familie. Ik moet zeggen dat ze dat hier toch wel een beetje anders vieren en dat ik het mij ook helemaal anders had voorgesteld...
Ik zal beginnen bij Kerstavond, dat hier pas om 12 uur 's nachts gevierd wordt. Op dit uur wensten we elkaar allemaal een zalig kerstfeest toe en propte men mama mij snel een cadeautje in mijn handen. Tot mijn verbazing legde iedereen dit echter weg zonder open te maken en zette zich neer aan tafel. Wat ik kreeg voorgeschoteld? Kalkoen (die mijn vader de dag voordien zelf geslacht had) met panéton en warme chocolademelk. Dat vond ik maar een rare combinatie en het was eigelijk ook niet zo heel lekker als ik eerlijk moet zijn.

(mijn papa met de kalkoen...)

Ik had gehoopt op een gezellige maaltijd die, net zoals in Belgie, wel een paar uur kan duren... Maar helaas, hier kwam mijn tweede teleurstelling. Exact tien min later was het al afgelopen en liep iedereen een voor een naar de keuken om zijn bord weg te zetten.

(De kerstmaaltijd: kalkoen met panéton en warme chocolademelk...)
Daarna ben ik met mijn mama nog naar mijn tante geweest. Ik had daar eigenlijk niet meer zoveel zin in, maar ben toch maar meegegaan. Daar was het gelukkig toch al iets gezelliger. De tafel was mooi gedekt en ik kreeg voor de 2e maal die nacht kalkoen, panéton en chocolademelk voorgeschoteld.

(Bij mijn tante aan tafel. Stephan, de ijslander ontbreekt, omdat hij de foto neemt...)

Toen we weer thuis kwamen heb ik op mijn kamertje mijn pakje opengemaakt. Er bleek een topje in te zitten dat een paar maten te groot was... Gelukkig heeft mijn mama het ondertussen al omgewisseld voor een kleiner modelletje.

De volgende morgen heb ik maar een keer lang uitgeslapen. Ik was vrij moe van mijn reisje naar Cajamarca en lag de vorige nacht pas rond 3u in mijn bed. Ik was vrij bang dat Kerstmis zelf nog een grotere teleurstelling zou worden en dat leek het de eerste uren van de dag ook te worden...
Gelukkig kwam naar in de namiddag verandering in. Ik ben weer samen met mijn mama naar mijn tante vertrokken om daar Kerst te vieren. We zijn allemaal samen afgezakt naar een restaurantje waar we ceviche, arros chaufa en chicharones hebben gegeten. Deze keer was de maaltijd veel gezelliger!

(De Ceviche)
Vervolgens hebben we de taxi genomen naar een concertweide. Ja, je gelooft het nooit, maar ik heb Kerstdag doorgebracht in de festivalsfeer! :P We zijn naar een optrede van Marisol, een zangeres van cumbia, geweest. Daar hebben we de rest van de namiddag in de vlakke zon gedanst en een beetje gedronken!

Ik ben zelfs eventjes het podium op geweest, op aandringen van mijn neef. Bleek dat ik na die paar minuutjes al fans had! Even later kwamen een tiental mensen vragen of ze niet met mij op de foto mochten... Haha, die Peruanen toch! :P

(Ik met Stefan op de foto met onze fans!)

(De ijsverkoper op het concert!)
Ja, ik vond het alleszins toch maar een vreselijk raar kerstfeest, maar ik heb me wel geamuseerd en dat is het belangrijkste...!

Cajamarca

Vlak voor Kerstmis ben ik nog voor enkele daagjes naar Cajamarca vertrokken. Een stad in de Sierra (de bergen) die op ongeveer 10 uur van Chimbote ligt. Ondertussen ben ik al wat gewend geraakt aan de afstanden hier en stelt dat niet meer zo veel voor.
Toen ik in de taxi zat, onderweg naar de hostal waar ik zou verblijven, keek ik mijn ogen uit! Deze stad is zo mooi, veel aangenamer dan Chimbote! Overal lopen mensen rond in de traditionele kledij, de huisjes zijn echt mooi, de straten zijn veel gezelliger en overal zitten mensen hun producten te verkopen... Wat een pech heb ik toch dat ik in Chimbote woon! Waarschijnlijk de lelijkste stad van heel Peru, maar ik heb er toch al van leren houden. Het maakt het gewoon nog veel leuker om te reizen!! :)
In Cajamarca heb ik samen met een vriendin een paar toeristische tours gemaakt. We zijn eerst een boerderij met koeien gaan bezoeken. Het bijzondere was wel dat die allemaal een naam hadden en daar ook naar luisterden! Rond 19.00u werden ze door de boer een voor een bij hun naam naar binnen geroepen, waarop ze mooi op een rijtje in de stal gingen staan. Echt grappig om te zien!
Daarna zijn we doorgereden naar een waterval die niet ver buiten het centrum lag. Omdat Cajamarca ook bekend is om zijn warm waterbronnen zijn we ten slotte geeindigd aan 'los baños del Inca'. Daar heb ik voor de eerste keer in Peru een warm bad genomen! Je kan je niet voorstellen hoe goed dat dat deed!
Deze dag heb ik trouwens ook voor de eerste keer 'Cuy' (cavia) gegeten! Ik was echt blij dat het hoofdje er niet meer aan zat, want de pootjes en het velletje was al erg genoeg! Aangezien dit een specialiteit van Peru is, moest ik dit gewoon een keer proberen, maar ik denk toch dat het bij die ene keer gaat blijven. Ik kon er toch niet echt van genieten, omdat ik de hele tijd aan mijn huisdiertjes moest denken die ik enkele jaren geleden had. Dat ik er vroeger alles aan deed om ze niet te laten sterven en ik ze nu gewoon zat op te eten, vond ik toch een beetje wreed van mezelf...
De volgende dag zijn we in de voormiddag een keer de berg opgeklommen om van het uitzicht te genieten. Onderweg kwamen we verschillende souvenirwinkeltjes tegen. We zijn bijna overal wel een keertje binnengegaan op zoek naar kerstcadeautjes voor onze families. Toen we eindelijk boven waren hadden we echt een prachtig zicht over de stad en de bergen!
In de namiddag hebben we een andere tour gemaakt naar Otuzco. Dit kleine dorpje is gekend om zijn 'ventanas de Otuzco'. Dit zijn eigenlijk oude graven die uitgehouwen zijn in de rotsen. De kleinste 'ramen' waren voor de kindjes en de grote voor een volwassene. We konden zelfs familie graven bewonderen: diepe gangen met aan weerszijden kleine kamertjes.
Jammer genoeg kon ik maar 2 dagen in deze stad blijven. Er is nog zoveel moois te zien, dat ik eigenlijk wel verplicht ben om nog een keertje terug te gaan!
De busrit weer naar huis heb ik overdag gemaakt. Eigenlijk was ik daar wel blij mee, want ik heb echt super mooie landschappen kunnen bewonderen! Zo'n mooie natuur heb ik volgens mij nog nooit gezien! Ik werd er gewoon stil van...

(foto's komen nog...)

La fiesta de promotion

Hola!
Amai, wat vliegt de tijd hier zeg! Ondertussen is er hier al weer heel veel gebeurd, want de grote zomervakantie is vorige week begonnen! Dat betekend dus een feestje voor de kindjes die 'afstuderen' van de kleuterschool! :P
Zaterdagochtend ben ik al vroeg naar mijn schooltje vertrokken om het klaslokaal om te toveren in een mooie feestzaal... We zijn heel de voormiddag in de weer geweest met ballonnen en linten. Heel het lokaal hing vol! Nadien werden er ook een paar mooie taarten vooraan geplaatst en natuurlijk niet te vergeten: de muziekinstalatie!

(De taarten met op de achtergrond een stukje van de versierde klas...)

Tegen drie uur zou het feestje normaal beginnen, maar ook hier was het weer het gekende 'hora peruana'! Rond half vijf zijn we toch maar begonnen en de laatste kindjes werden wat later ook binnen gedropt... Naar goede gewoonte moest iedereen eerst even een woordje doen en nadien kon het feest beginnen! Eerst werden er allerlei spelletjes gespeeld onder leiding van een paar clowns (eigenlijk jongeren van la paroquia): stoelendans, ballengooien,...

(Alle kindjes van de laatste kleuterklas in hun chique kleren. Ik vraag me af hoe hun ouders aan het geld komen om deze te kopen...)

Daarna werd het eten opgediend dat een van de moeders had bereid. Iedereen kreeg een bordje geserveerd met patatjes, sla, kip en ajuinen in een geelachtige saus. Nadat alles weer opgeruimd was werd de muziekknop een beetje verder opengedraaid en werd er gedanst. Eerst de kindjes en daarna werd ook de rest van hun stoelen gehaald.

(De kindjes die aan het dansen zijn.)

(Een van de dansjes die de clowns brachten. Echt heel grappig om te zien!)

Het was echt een leuke en nieuwe ervaring. Ik kan me niet voorstellen dat er in Belgie iemand zo'n feestje zou geven voor een kleuterklasje!

(Ik met de drie andere profesora's: Alicia, Violeta en Giovana)

Mi nueva familia! :)

Hola!

Ondertussen woon ik al meer dan een week in mijn nieuwe familie en het gaat geweldig! Zoals jullie al wisten heb ik 3 broers, waar ik echt wel goed mee kan opschieten. De oudste heet Yeyo en is vorige week 31 geworden. Jose is 28 en Joe, de jongste, is 15. Yeyo en Jose zijn echt super grappig! Joe is een beetje stiller, maar wel heel aardig!

Mijn mama heet Josefa en is echt super vriendelijk! Ze heeft altijd wel iets te vertellen en neemt me zowat overal mee naartoe. Als zij thuis is verveel ik me nooit! Dan is er nog mijn papa die echt lekker kan koken! Wel altijd een beetje pikant, maar daar ben ik ondertussen al aan gewend.

(Mijn familie: vlnr Jose, Joe, Yeyo, Papa en Mama vooraan)

Verder hebben we een hondje, die Wally (ofzoiets...) heet en op het dak woont. Ieder morgen word ik wakker door zijn getrippel... Eigelijk is hij echt super lief en grappig. We hebben een gat in het dak, het regent hier toch nooit, en af en toe komt hij eens over de rand gluren.

(Wally die eens over de rand van het dak komt piepen)

Als hij dan de kat ziet begint hij super hard te blaffen en te grommen. Ik ben altijd bang dat hij een keertje naar beneden gaat vallen! Gelukkig is dat nog niet gebeurd. Voor de trap naar beneden staat een hekje, maar af en toe slaagt hij er in om dat weg te duwen en komt hij ineens aangelopen om de kat aan te vallen! Best wel grappig dat hij zich ook weer zonder een krimp te geven laat op pakken en weer naar boven dragen.
Eigelijk heb ik wel medelijden met hem. Hij zit daar altijd zo alleen en als ik aan kom van mijn werk zit hij mij daar boven zo schattig aan te kijken.

Dit is de poes, die ongeveer drie namen heeft... Eigelijk heet hij Pancho, maar men mama noemt hem ook wel Sylvester, naar de Belgische jongen die hier voor mij een jaar gewoond heeft. De derde naam ben ik eventjes vergeten...

Dit is mijn mama die boven de was aan het doen is... Ze heeft geen wasmachine en iedere zondag staat ze al om 06.00u op om te beginnen wassen. Tegen dat ik opsta is ze meestal al klaar, maar gisteren ben ik er in geslaagd om wat vroeger op te staan en haar eventjes te helpen. Ik heb de kleren opgehangen, want ze wilde niet dat ik het wassen zelf deed.

Het eerste weekend dat ik hier aankwam ben ik al meteen meegeweest naar twee feestjes in de familie. Zaterdag was er een verjaardagsfeestje van mijn neefje dat 6 jaar werd. Hier wordt dat gevierd met een groot feest waarop best veel kindjes met hun familie uitgenodigd worden.
Heel de boven verdieping van hun huis was versierd met doeken, afbeeldingen en ballonnen. Er werd een show gegeven door een clown, vergezeld van drie dansers en natuurlijk was er weer super veel eten! Een stuk of tien taarten, koekjes, arroz con leche, mazamorra, snoepjes, chicha... Echt te veel om op te noemen. Achteraf was er nog een feestje voor de volwassenen met veel bier, muziek en dans natuurlijk...
De tante bij wie het feestje doorgaat heeft trouwens ook een AFS er bij haar thuis wonen. Ik heb hier nu dus ook een neef, Stephan, uit Ijsland...

(Aan het dansen met Stephan op het verjaardagsfeestje van Fabrixio...)

Voor de rest gaat alles nog geweldig goed! Het wordt stilletjes aan een beetje warmer en volgende week begint de vakantie voor de kindjes en dus ook voor mij.
Na Kerst en Nieuw ga ik voor twee weken reizen met een meisje uit Zwitserland en daarna begin ik weer te werken. Het is alleen nog een raadsel voor mij waar of wat... Hopelijk valt ook dat mee! :)

Mi trabajo

Hola iedereen!

Het is al weer eventjes geleden, maar ik heb deze week niet de kans gehad om even op de computer te geraken. Om jullie kort even op de hoogte te houden: ik ben van gastgezin veranderd deze week. Nu zit ik in een heel gezellige familie en heb ik drie broers, een mama en een papa!

(Mijn nieuwe kamertje... :) )

Ondertussen werk ik al enkele weken in een kleuterschooltje in Bellavista. Dit is een kleine, arme wijk die ook in Nuevo Chimbote ligt. Ik neem iedere morgen de combi naar mijn werk en ben dan ongeveer een kwartiertje onderweg. De combi is een klein camionetje waar best wel wat mensen ingepropt kunnen worden. Echt luxues is het niet, maar je wordt dat wel gewoon... In sommige wagentjes staan de zeteltjes zo dicht bijeen dat ik er niet eens mijn benen tussen krijg! Uit het raam hangt altijd een jongen die zowat alle plaatsen waar we langs passeren afrateld en zoveel mogelijk mensen probeert te ronselen.

(Het dorpje waar mijn schooltje zich bevindt)

Eigelijk begint de school al om acht uur, maar omdat het ook hier 'la hora Peruana' is, verlaat ik meestal rond deze tijd mijn huisje. Rond negen uur beginnen de klasjes meestal, hoewel sommige kindjes ook nog om half tien arriveren. Ik geef les in het klasje van de driejarigen, waar 11 kindjes zitten. Acht meisjes en drie jongens... Nu ik de taal toch al een beetje beter begin te beheersen is het veel leuker om met de kleutertjes om te gaan. Ze komen zo af en toe eens vertellen wat ze gedaan hebben, wat er gebeurd is met het wondje op hun knie,... Iedere ochtend begroeten ze me ook altijd met een kusje en sommigen komen zelfs al gillend op mij afgelopen: Profe Analy!! :)

(Mijn klasje)

We beginnen de dag altijd met een liedje waarin we vragen hoe het gaat. De kindjes antwoorden dan altijd door om het hardste te roepen. (De vetgedrukte woorden zijn de antwoorden...)

Como estan, los conejitos, como estan? MUY BIEN!

Este es un saludo de amistad! QUE BIEN!

Haremos lo posible para ser buenos amigos! Como estan los conejitos, como estan? MUY BIEN

Nadien beginnen we met 'de les'. We leren de kindjes dan bijvoorbeeld tellen van 1 tot 10 of laten ze kennis maken met de klinkers. Allemaal heel eenvoudige dingen, maar ik vind het precies toch al wel vroeg om zoveel te vragen van driejarige kindjes.

Om tien uur wassen ze allemaal hun handjes waarna we een gebedje zeggen voordat we een tienuurtje eten. Ze hebben dan een koekje of een stukje fruit bij en die moet ik dan een voor een allemaal open doen, omdat ze dat nog niet kunnen. :)

(v.l.n.r. Leslie, Yerica, Jose Eduardo, Benjamin en Gloria die hun 10 uurtje aan het eten zijn)

Rond elf uur beginnen we dan weer wat te werken. Ze moeten echt veel tekenen, knippen en plakken. Meestal vinden ze dat wel leuk, maar als ze geen zin hebben gaat het echt zo traag vooruit. Ik vind het altijd zo stom dat ze die tekening echt af moeten maken terwijl ze liever gaan spelen. Dan moet ik er altijd naast gaan zitten en wachten tot ze een beetje verder doen en dat is af en toe wel eens frustrerend... :P Gelukkig wordt er niet alle dagen even hard gewerkt. Het gebeurd ook heel veel dat de kindjes gewoon de hele dag spelen.

Om 12.00u wordt het eten altijd gebracht, dat door de parochie van 'el padre' voorzien wordt, altijd heel lekker! Maar natuurlijk eten ze niet altijd even graag en elke dag blijf ik bij dezelfde kindjes zitten tot ze hun bordje helemaal hebben leeggegeten. Op dit uur verschijnen ook altijd de straathondjes. Die weten maar al te goed dat af en toe een keer 'per ongeluk' een deel van het eten onder te tafel verdwijnt...

(v.l.n.r Sharon, Angie, Jose Luis en Lumara die hun koekjes aan het eten zijn,

met op de achtergrond profesora Alicia)

Nadien is het meestal gewoon wachten tot de kindjes een voor een opgehaald worden door hun ouders. Wanneer ze door gaan komen ze ook altijd nog een kusje geven. Meestal hangt mijn wang helemaal vol met snottebellen als ze allemaal vertrokken zijn! :P

De andere profesora's zijn ook echt super vriendelijk. Vooral met Alicia, met wie ik in hetzelfde klasje sta, kan ik het goed vinden. Ze stelt elke dag andere vragen over Belgie en Europa. Zelf zou ze ook graag reizen, maar daar heeft ze het geld niet voor. Ik heb best wel veel bewondering voor haar. Ze woont bij haar papa en heeft een paar broertjes. Ze doet daar elke dag het huishouden, gaat werken in de voormiddag en in de namiddag gaat ze naar de universiteit... Ik vind het echt knap van haar dat ze dat allemaal zo kan combineren!

Hoewel het niet altijd even gemakkelijk is doe ik dit werk echt graag! Die kindjes zijn zo lief en schattig! Op een keer kwam Jose Luis helemaal uitgeput op mij afgelopen en zei dat ik mijn hand op zijn borst moest leggen. Hij zei toen zo super schattig: 'Voel hoe hard mijn hartje bonst!' :) Een andere keer had Yerica op tijd haar bordje leeg gegeten en kwam zelfs nog om een tweede portie vragen. Of toen Sharito een keer niet laatst was met het afwerken van haar tekening, ik zo trots op haar... Iedere dag gebeurt er wel iets waardoor ik me ineens zo gelukkig voel dat ik een tijdje voor deze kindjes kan zorgen!

El mercado

Deze ochtend ben ik een keertje met mijn Mama naar de markt geweest. We zouden vroeg vertrekken, want wat later op de dag is het veel drukker en lopen er veel meer zakkenrollers rond. Ze kwam me dus al om 6.20u wakker maken...

Toen we aankwamen werden we meteen overspoeld door verkopers die je aanspreken met gringita, ijita, mi amor, mamita,... Overal lopen mensen langs super smalle paadjes waar dan ook nog eens grote bakfietsen langs moesten passeren. Kleine kindjes die vanalles proberen te verkopen, oude vrouwen met twee grote zware zakken, een vrouw die haar kind al lopend de borst geeft... Er was ook een man die me in het Engels aansprak, maar ik had het niet door omdat ik Chello, Chello niet als Hello herkende... :)

De markt zelf is super groot en onoverzichtelijk, maar blijkt dus toch nog een beetje onderverdeeld te zijn in verschillende delen zoals vis, groenten, schoenen,... Alles hebben ze hier! En alles is even goedkoop! Je betaald hier maximaal een paar sol voor eender wat.

We liepen eerst door een deel dat nog niet zo heel bijzonder was. Terwijl we onderweg waren naar de afdeling met vis stootte ik mij ineens vrij hard tegen iets aan. Toen ik omkeek bleek het gewoon het been van een koe te zijn!
De vis lag overal uitgestald over verschillende kraampjes. Ze hadden echt alles: klein, groot, inktvis, schelpen, zeewier, krabben... Allemaal nog mooi intakt en als je er eentje wil meenemen hakken ze snel kop en staart er af, ingewanden er uit en het vel wordt er afgeschraapt.
Dat viel op zich nog wel mee, want een beetje later kwamen we in de afdeling met vlees. Hier worden de eenden en kippen voor je neus geslacht en geplukt, waarna ze mooi tentoongesteld worden. Toen wist ik toch even niet wat ik zag!
Er werden ook levende biggetjes verkocht. Die zaten met een stuk of tien in een gevlochten zak en werden er een voor een bij hun achterpootjes uitgezwierd om te tonen aan de klanten. En maar piepen dat ze deden: Ocharme!
De groentenafdeling was gelukkig iets minder shockerend. Grote stapels aardappelen, yucca, camote, sla, bloemkool, limoen, wortelen,... Er stonden ook verkopers met enorm grote zakken vol met granen. Zoveel verschillende soorten had ik nog nooit bij elkaar gezien! Bonen, mais, zaden... Alles wat je je maar kan voorstellen.

Toen we weer thuis kwamen met drie grote loodzware zakken vol eten was ik echt moe! Zoveel dingen die je ziet en alle jongens die "Oh Gringita, que bonita!" naar je roepen! Ik was blij dat ik even in onze hangmat kon neerploffen!

Pichanaki

Donderdag heb ik rustig al mijn spulletjes ingepakt en mijn sokken en ondergoed nog eens met de hand gewassen. want 's avonds heb ik samen met Marion de bus naar Lima genomen. We zouden een paar dagen met alle vrijwilligers naar Pichanaki, de Selva (Jungle) gaan! :)

Zes uur later kwamen als eersten aan, 05.30u, in de jeugdherberg in Lima. Na een hele voormiddag wachten op de aankomst van de anderen zijn we vertrokken naar een soort kampplaats een eindje buiten het centrum van Lima. We waren uiteindelijk met een groep van ongeveer een 25 mensen van verschillende landen. Wat een soep van talen was dat zeg! Engels, Duits, Nederlands, Frans en natuurlijk Spaans door elkaar! Maar we verstonden elkaar en dat is het belangrijkste.

Het zag er daar toch al een beetje tropisch uit: een zwembad, palmbomen, mooie bloemen, bergen en natuurlijk een lekker temperatuurtje,... Hier verbleven we anderhalve dag om wat ervaringen uit te wisselen. Eigenlijk was het vrij saai, maar het was wel leuk om iedereen terug te zien en alle verhalen te horen.

De busrit naar Pichanaki was vreselijk! De bus stelde echt niet veel voor. Hoe meer je naar achter liep hoe warmer het werd en hoe harder het begon te stinken. En ja ja, waar vonden wij een plaatsje, vanachter natuurlijk! De weg was grotendeels onverhard. Daar ga ik toch vanuit want het was heel hobbelig en bij iedere put in de weg sprongen we een halve meter in de lucht. Echt gemakkelijk om te slapen was dat dus niet...

Toen we aankwamen kregen we een zitplaats op een podium en werden we hartelijk verwelkomd met een voorstelling van het leger en een grote volkstoet. Leuk dat iedereen meteen wist dat we daar waren! Zo'n grote groep Europeanen bij elkaar, vinden de mensen in een stadje zoals dit wel de moeite...

Nadien ben ik toch nog eventjes in mijn bed gekropen om tegen de avond lekker fris naar de Selva te kunnen vertrekken. Die rit was zo leuk! We moesten met een stuk of tien samen in de laadbak van een jeep! Ik moest meteen denken aan het liedje van Samson en Gert: Met de jeep door het oerwoud! :P Echt heel leuk, en wat een landschappen dat we onderweg te zien kregen!

Ook in het dorpje in de Selva kregen we een 'verwelkomingsfeest'. Er werd op het dorpslplein een vuur aangestoken, wat muziek opgezet en gedanst. Enkelen hadden voor de gelegenheid ook wat traditionele kleren aangedaan. Toch voelde het allemaal maar gemaakt aan, omdat de lokale bevolking zelf niet mee deed en het echt meer een 'showke voor de toeristen' was.

We kregen er wel een geweldig mooi hotel! Een houten hut, zonder ramen, deuren of muren. Ik sliep samen met ongeveer 10 anderen op de eerste verdieping. Gewoon met onze slaapzak op de grond... Maar ik heb een geweldige nachtrust gehad!

In voormiddag zijn we terug de jeep ingekropen en reden we het oerwoud wat verder in om naar een waterval te gaan. Ook nu weer werd ik echt overdonderd door de schoonheid van de natuur daar. Dit leek echt te onwerkelijk om waar te zijn... Na ongeveer een uurtje rijden zijn we uitgestapt en te voet het bos in gegaan.

Na een eindje stappen en over steentjes springen kwamen we bij een waterval: zo mooi! We hebben meteen onze zwemkledij aangeschoten om een keer lekker te douchen, want met al dat stof en zand... Het water was heerlijk!

Voor we terug naar Lima vertrokken hebben we nog een klein dorpje in Pichanaki bezocht, waar mensen woonden die nog iets meer leefden zoals vroeger. Het was mooi en leuk, maar ook hier leek dit meer een toneeltje voor de toeristen...

Toch was ik een paar dagen later toen ik weer in Chimbote aankwam zo blij om weer in 'mijn stad' te zijn! Het mag dan niet de mooiste of aangenaamste stad zijn, maar ik voel me hier na een maand toch wel echt thuis!